Interview Ellen ten Damme


tekst
: Jelmer Jepsen
Verschenen in Gaykrant 664, juni 2012

Ze is een van de populairste zangeressen van het land. Tegelijkertijd heeft Ellen ten Damme een carrière als actrice, danseres en circusartiest opgebouwd. Onlangs verscheen haar tweede Nederlandstalige album Het Regende Zon. Het is de opvolger van het met goud bekroonde album Durf Jij uit 2009, en hoewel de platen een aantal overeenkomsten vertonen, zijn er ook veel verschillen.

Wat krijgen we te horen op Het Regende Zon?
‘Ik wilde dit keer echt een popplaat opnemen, en eigenlijk had ik het plan om het dan ook meteen heel groots aan te pakken, Amerikaans bijna. Om een dansplaat te maken, zoals Lady Gaga of Beyoncé die maakt. Dat idee. Maar uiteindelijk voelde het toch niet als de weg die ik moest gaan. Nog niet. Het zou een te extreme wending zijn, mijn vorige Nederlandstalige cd was een groot succes, en ik wilde dat pad daarom nog wat verder bewandelen. Ik heb wel geprobeerd de nieuwe nummers een stevigere sound mee te geven. Durf Jij was voornamelijk een kleine plaat, met verfijnde accenten, Het Regende Zon klinkt uitbundiger, upbeat.’

Veel teksten op dit album zijn opnieuw van Ilja Leonard Pfeijffer, maar dit keer horen we ook de pennenvruchten van Harry Mulisch en Remco Campert. Hoe komt een nummer tot stand? Begint het met de tekst of met de muziek? 
‘Dat verschilt nogal. Vaak begint een nummer met een gevoel, een vage emotie ergens in mijn buik. Ik ga dan zitten met mijn gitaar, of achter de piano, en probeer dat gevoel te pakken te krijgen. Ik sla wat noten aan, en ga daar geluiden en klanken bij bedenken. Hopelijk groeit dat dan naar een melodie, en vindt het nummer zijn karakter: wordt het snel, of langzaam, vrolijk of verdrietig? Daar maak ik dan een tekst bij. Soms is het er ineens allebei, tekst en muziek, zoals bij het nummer ‘Ik lach, maar jij bent er niet’. Maar het kan ook helemaal andersom. Dan pak ik een tekst die Ilja op mijn verzoek over een bepaald thema heeft gemaakt, en dan ga ik daar muziek bij componeren.’

Je componeert alle muziek zelf? 
Ja. Ik schrijf alle partijen en arrangeer ze. Ik heb altijd een heel duidelijk beeld hoe een nummer moet klinken.

Waar gaat het nummer Pi-Pa-Polderland over?
Het gaat over het Nederland dat ik soms wel eens mis. Ik ben eind jaren zestig geboren, midden in de hippietijd, en vraag me regelmatig af en toe af hoe het komt dat alles toch zo veranderd is. Waar is de verdraagzaamheid gebleven? Deze verwondering heeft niet per definitie iets met politiek te maken, of met wat er de laatste tijd in Den Haag is gebeurd hoor, maar ook met wat zich afspeelt buiten, tussen de mensen. Ik was laatst ergens en er gebeurde iets op straat, ik weet niet eens meer wat, en meteen ontstond er een rare, dreigende situatie, voornamelijk veroorzaakt door een stel politieagenten die erg fel en dominant te werk gingen. Althans, zo kwam het op mij over, maar misschien verwachten de mensen dat juist wel, zo’n sfeer van straffen en kort houden. Ik vind het in ieder geval niks.’

Laten we je agenda voor de rest van 2012 eens doornemen. Wat staat er allemaal op het programma? 
‘Om te beginnen verschijnt natuurlijk op 18 mei de nieuwe cd. Ik ga wat promo doen, en dan is het alweer bijna zomer en sta ik na een tijdje afwezig te zijn geweest weer op De Parade. Ik doe er twee programma’s. De eerste is samen met de Duits-Nederlandse zanger en entertainer Sven Ratzke, en we zijn van plan er een uitbundige show van te maken. Veel glitter en veren en zo. Het andere programma wordt intiemer. Een soort ‘thuis bij Ellen ten Damme’. Het podium als mijn huiskamer waar ik rondloop, verhalen vertel, en zo nu en dan de gitaar of piano pak om een lied te zingen. In het najaar gaat dan mijn show Spitz! in reprise, de voorstelling die ik maakte met dansers van het Scapino Ballet. 2012 wil ik spectaculair afsluiten met een waanzinnige show in Paradiso. Daar komt dan toch weer de Beyoncé in mij naar boven. Het moet een optreden worden waarin alles samen gaat komen. Een vergroot podium. Gespierde dansers, muziek, een strakke liveband. En dan ga ik ook nog aan de slag met de voorbereidingen voor Cirque Stiletto part II, een circusshow die ik maak samen met de beste circusacts van over heel de wereld, die in 2013 in Carré in première gaat en dan een maand daar staat!’

Nederland kent een aantal homomoeders. Zou die kroon jou ook passen? 
Absoluut. Alhoewel dat wel weer een soort hokje is, en ik hou niet zo van hokjes, vooral niet als het om de liefde gaat. Wat dat betreft vind ik dat iedereen lekker moet doen wat hij of zij wil. We zijn hier maar zo kort, en moeten onze tijd vooral niet verdoen met negatief gedoe over zoiets moois als de liefde.

Op je nieuwe cd staat het nummer ‘Iedereen voor iedereen’. Ik herkende er meteen een nieuw ‘gay-anthem’ in. Gaat dat nummer over wat je net zei? 
Ja, maar het gaat over meer. Het gaat over genieten van de liefde, en dat kan met zoveel mensen. Ik kom nog wel eens op familiefeestjes waar ome Piet al veertig jaar met tante Truus gaat, terwijl de liefde allang is verdwenen. Ik probeer zoiets zelf te voorkomen, en niet alleen in de liefde. Het geldt wat mij betreft ook in vriendschappen, en bij mensen met wie ik samenwerk. Wat gisteren paste kan morgen knellen.’

Het Regende Zon ligt nu in de winkel!

6 Comments

  1. Pingback: jordan 5
  2. Pingback: chaussure nike
  3. Pingback: jordan 5 oreo

Reacties zijn gesloten.